ruina
Wygląd
ruina (język polski)
[edytuj]- wymowa:
- IPA: [ruˈjĩna], AS: [rui ̯ĩna], zjawiska fonetyczne: nazal.• epenteza i ̯
-
- znaczenia:
rzeczownik, rodzaj żeński
- (1.1) stan, w którym coś jest upadłe, zniszczone[1]
- (1.2) człowiek zdemoralizowany; człowiek wyniszczony psychicznie i/lub fizycznie[2]
- (1.3) krach finansowy lub majątkowy[2]
- (1.4) obiekt zniszczony[2]
- odmiana:
- (1.1-4)
przypadek liczba pojedyncza liczba mnoga mianownik ruina ruiny dopełniacz ruiny ruin celownik ruinie ruinom biernik ruinę ruiny narzędnik ruiną ruinami miejscownik ruinie ruinach wołacz ruino ruiny
- kolokacje:
- (1.1) doprowadzić do ruiny • leżeć w ruinie • ruina gospodarcza / zdrowotna
- antonimy:
- hiperonimy:
- hiponimy:
- holonimy:
- meronimy:
- wyrazy pokrewne:
- rzecz. rujnowanie n, zrujnowanie n
- czas. rujnować ndk., zrujnować dk.
- przym. zrujnowany
- ims. zrujnowany
- związki frazeologiczne:
- tłumaczenia:
- angielski: (1.1) disrepair; (1.2) ruin of man; (1.3) financial ruin; (1.4) ruin
- duński: (1.1) ruin w
- hiszpański: (1.1) ruina ż
- jidysz: (1.1) חורבן m (churbn)
- niemiecki: (1.1) Ruin m, Verfall m; (1.4) Ruine ż
- norweski (bokmål): (1.1) ruin m
- norweski (nynorsk): (1.1) ruin m
- rosyjski: (1.1) руи́на ż; (1.2) разва́лина ż; (1.4) разва́лина ż, руи́на ż
- włoski: (1.1) rovina ż, sfacelo m, crollo m, tracollo m, sfascio m
- źródła: