2 Dywizja Lekka (III Rzesza)
![]() Czołgi Panzer I 2 Dywizji Lekkiej w czasie inwazji na Polskę | |
Historia | |
Państwo | |
---|---|
Sformowanie | |
Rozformowanie | |
Dowódcy | |
Pierwszy |
gen. mjr Georg Stumme |
Działania zbrojne | |
kampania wrześniowa | |
Organizacja | |
Rodzaj sił zbrojnych | |
Formacja | |
Rodzaj wojsk | |
Skład |
patrz tekst |
2 Dywizja Lekka (niem. 2. leichte Division) – niemiecka lekka dywizja pancerna, w 1939 roku uczestniczyła w agresji na Polskę.
Historia
[edytuj | edytuj kod]Dywizja została sformowana zgodnie z rozkazem z dnia 10 listopada 1938 roku w Gerze.
W trakcie ataku na Polskę walczyła w składzie XV Korpusu Armijnego 10 Armii. 1 września 1939 roku znajdowała się w rejonie Koszęcin i Kalety atakując pozycje Krakowskiej Brygady Kawalerii. Udało się jej zepchnąć Polaków na główną linie obrony w Woźnikach. Dnia 3 września rozwinęła natarcie na Janów – Lelów – Pradła. Do 4 września dywizja atakowała cofającą się polską Krakowską BK. Tego dnia dywizja zajęła Koniecpol i Szczekociny, a jej patrole dotarły do rubieży Sędziszów – Kozłów. 5 września dywizja starła się na przedpolach Kielc z oddziałami zgrupowania płk. Glabisza i spychając je zdobyła miasto około godziny 12.00. Dnia 6 września oddział wydzielony dywizji skierował się na Chmielnik–Daleszyce–Świętą Katarzynę, dalej walcząc z grupą płk. Glabisza. 8 września dywizja, po zajęciu Skarżyska-Kamiennej, ruszyła na Szydłowiec prowadząc walki z oddziałami 3, 36 i 12 Dywizji Piechoty.
Po zakończeniu walk w Polsce, powróciła do Gery, gdzie na podstawie rozkazu z dnia 18 października 1939 roku została przekształcona w 7 Dywizję Pancerną.
Zbrodnie wojenne
[edytuj | edytuj kod]W czasie agresji na Polskę żołnierze 2 Dywizji Lekkiej 4 września 1939 roku w Opatowcu zabili 45 polskich jeńców, kolejnej zbrodni dopuścili się 12 września gdy rozstrzelali pięciu polskich jeńców w Starych Kozłowicach[1][2].
Dowódca
[edytuj | edytuj kod]- gen. mjr Georg Stumme (1938–1939)
Struktura organizacyjna
[edytuj | edytuj kod]- 6 pułk strzelców kawalerii (Kavallerie-Schützen-Regiment 6)
- 7 pułk strzelców kawalerii (Kavallerie-Schützen-Regiment 7)
- 7 zmotoryzowany pułk rozpoznawczy (Aufklärungs-Regiment. (mot.) 7)
- 66 batalion pancerny (Panzer-Abteilung 66)
- 78 pułk artylerii (Artillerie-Regiment 78)
- 58 batalion pionierów (Pionier-Bataillon 58)
- 3/29 batalionu łączności (3./Nachrichten-Abteilung 29)
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Sudoł, Tomasz (2011). "Zbrodnie Wehrmachtu na jeńcach polskich we wrześniu 1939 roku". Biuletyn Instytutu Pamięci Narodowej. 8-9 (129-130)
- ↑ Erenz i Janssen 1997 ↓, s. 181.
Bibliografia
[edytuj | edytuj kod]- Benedikt Erenz, Karl-Heinz Janssen: Niemcy o zbrodniach Wehrmachtu. Warszawa: 1997. ISBN 83-11-08722-9.
- Wojciech Zalewski - Piotrków 1939 wyd. Bellona - Warszawa 2000
- Jan Wróblewski - Armia Prusy wyd. MON - Warszawa 1986
- Dariusz Jędrzejewski, Zbigniew Lalak – Niemiecka broń pancerna 1939-1945 wyd. Lampart - Warszawa 1997