Naar inhoud springen

Denis Istomin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Denis Istomin
Istomin tijdens Wimbledon 2016
Istomin tijdens Wimbledon 2016
Persoonlijke informatie
Bijnaam Deni
Nationaliteit Vlag van Oezbekistan Oezbeekse
Geboorteplaats Vlag van Sovjet-Unie Orenburg, Sovjet-Unie
Geboortedatum 7 september 1986
Woonplaats Vlag van Rusland Moskou, Rusland
Lengte 1,88 m
Profdebuut 2001
Slaghand rechts
Totaal prijzengeld 6.337.191 US dollar
Profiel (en) ATP-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 230–267
Titels 2
Hoogste positie 33e (13 augustus 2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 4e ronde (2017)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 2e ronde (2009-2010, 2012-2014)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 4e ronde (2012)
Vlag van Verenigde Staten US Open 4e ronde (2013)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 94–131
Titels 3
Hoogste positie 59e (8 oktober 2012)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open 2e ronde (2012, 2015)
Vlag van Frankrijk Roland Garros 3e ronde (2011-2012)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 3e ronde (2012)
Vlag van Verenigde Staten US Open 2e ronde (2011, 2015)
Laatst bijgewerkt op: 18 februari 2021
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Denis Olegovitsj Istomin (Russisch: Денис Олегович Истомин) (Orenburg, 7 september 1986) is een Oezbeeks tennisser. Hij is prof sinds 2001 en haalde in 2009 voor het eerst de top 100. Zijn hoogste plaats op de ATP-ranglijst is de 33e, die hij behaalde op 13 augustus 2012.

Istomin haalde vijf keer de finale van een ATP-toernooi, waarvan hij er twee kon winnen. Hij heeft in het enkelspel wel twaalf challengers op zijn naam staan. Zijn beste resultaat in het enkelspel op een grandslamtoernooi is de vierde ronde. In augustus 2018 won Istomin het tennistoernooi van de Aziatische Spelen 2018.

Jaarverslagen

[bewerken | brontekst bewerken]

Istomin startte met het spelen van futures- en challengertoernooien in 2001. In april van dat jaar raakte hij op weg naar een futurestoernooi in Tasjkent betrokken bij een auto-ongeluk, waarbij hij een blessure aan het been opliep. Hij moest geopereerd worden en lag drie maanden in het ziekenhuis. Hij speelde de twee daaropvolgende jaren niet meer en begon pas opnieuw met trainen in april 2003.

Vanaf 2004 nam Istomin opnieuw deel aan toernooien. In april 2005 won hij zijn eerste futurestoernooi, in mei zijn eerste challenger in het dubbelspel en in augustus zijn eerste challenger (Buchara) in het enkelspel, in zijn thuisland.

In 2006 kreeg hij een wildcard voor de Australian Open, zijn eerste toernooi op het ATP-circuit en zijn grandslamdebuut. Hij verloor in de openingsronde van de uiteindelijke winnaar Roger Federer. In de zomer van dat jaar veroverde hij twee dubbelspeltitels op de challengers van Penza en Sint-Petersburg. In augustus 2007 won hij na elkaar de challengers van Buchara en Qarshi (beide in Oezbekistan).

In 2008 kreeg Istomin opnieuw een wildcard voor de Australian Open. Hij won er zijn eersterondepartij tegen de Slowaak Lukáš Lacko en boekte zo ook meteen zijn eerste overwinning op het ATP-circuit. In de tweede ronde werd hij uitgeschakeld door Lleyton Hewitt. In augustus verdedigde hij zijn titels op de challengers van Buchara en Qarshi. Het was voor de derde maal in vier jaar dat hij de challenger van Buchara won. In het najaar kwalificeerde hij zich voor de hoofdtabel van het ATP-toernooi van Moskou, waar hij, na winst tegen Michaël Llodra, in de tweede ronde strandde tegen Fabrice Santoro.

In 2009 haalde Istomin opnieuw de tweede ronde op de Australian Open en ook op Roland Garros, waar hij voor het eerst deelnam. Hij verloor in de tweede ronde van de latere verliezende finalist Robin Söderling. Istomin haalde de kwartfinale op het ATP-toernooi van Eastbourne en werd in de eerste ronde van Wimbledon uitgeschakeld. Op de US Open haalde hij de derde ronde, zijn beste resultaat op een grandslamtoernooi tot dan toe. Zijn beste resultaten in het najaar waren de finale op de challenger van Tasjkent en de kwartfinale op het ATP-toernooi van Sint-Petersburg. Hij eindigde het jaar net buiten de top 100, op plaats 102.

Begin januari haalde Istomin de derde ronde op de Australian Open. In februari haalde hij de halve finale van het ATP-toernooi van San José. Op Roland Garros werd hij uitgeschakeld in de tweede ronde. De voorbereiding op Wimbledon was vrij goed met een derde ronde op het ATP-toernooi van Londen en een halve finale op het ATP-toernooi van Eastbourne. Op Wimbledon haalde hij de derde ronde. Tijdens de zomer haalde hij de kwartfinale in Hamburg en de finale van het ATP-toernooi van New Haven, die hij verloor van Serhij Stachovsky. Eind augustus haalde hij met de 39e plaats zijn beste ranking tot dan toe. Op de US Open verloor hij in de tweede ronde van de uiteindelijke winnaar Rafael Nadal. Zijn beste resultaat van het najaar was de halve finale in Moskou. Istomin eindigde het jaar voor het eerst binnen de top 100 en de top 50, op plaats 40.

Istomin kon op de Australian Open van 2011 zijn goede prestatie van het vorige jaar niet herhalen. Hij verloor meteen in de openingsronde. Ook op Roland Garros en Wimbledon verloor hij vroeg (eerste en tweede ronde respectievelijk). Zijn beste resultaat van het voorjaar was de kwartfinale op het ATP-toernooi van San José in februari. Tijdens de zomer haalde hij goede resultaten op het challengercircuit, met overwinningen op de challengers van Samarkand en Qarshi. Op de US Open verloor het net zoals in 2010 in de tweede ronde. Net zoals in de zomer won Istomin in september nog twee challengers: Istanboel en Tasjkent. Hij sloot het jaar voor de tweede maal op rij af binnen de top 100, op plaats 73.

In 2012 lukte het Istomin nog twee keer om een finale te bereiken van een ATP-toernooi, eenmaal in het enkelspel en eenmaal in het dubbelspel. In San José verloor hij de enkelfinale van Milos Raonic in twee sets. Ook in de dubbelspelfinale op het toernooi van Peking haalde hij het niet met zijn partner Carlos Berlocq. Hij haalde voor de eerste keer de vierde ronde van een grandslamtoernooi, namelijk op de Wimbledon. Ook in het dubbelspel speelde hij zijn beste grandslam op Roland Garros en Wimbledon. Het jaar sloot af als 43ste in het enkelspel en 61ste in het dubbelspel, zijn hoogste eindejaarsnotering tot dan toe.

In 2013 volgde er een eerste toernooiwinst voor Istomin. Hij haalde het in de dubbelspelfinale op het toernooi van Moskou samen met zijn Russische partner Michail Jelgin van het Britse duo Ken en Neal Skupski na een spannende supertiebreak 14-12. Hij haalde ook eenmaal de finale van het dubbelspel op het toernooi van Nottingham. Op de grandslamtoernooien ging het iets minder. In het enkelspel kon hij wel nog zijn beste prestatie evenaren op het US Open met een vierde ronde. In het dubbelspel ging men er drie keer uit in de eerste ronde, enkel op Wimbledon kon men een wedstrijd winnen. Hij sloot het jaar af als 45ste bij het enkelspel en 94ste bij het dubbelspel.

Ook in 2014 wist Istomin een toernooizege aan zijn palmares toe te voegen. Hij won samen met de Rus Nikolaj Davydenko het toernooi van Montpellier. In de finale versloegen ze het Franse duo Marc Gicquel en Nicolas Mahut na drie sets. Bij de grandslamtoernooien in het enkelspel kon hij nog goed zijn mannetje staan, met een evenaring van zijn beste resultaat op het Australian Open. Echter in het dubbelspel ging hij er telkens in de eerste ronde uit. Dit resulteerde in een serieuze daling op de wereldranglijst op het einde van het jaar buiten de top 100, plaats 178. In het enkelspel bleef hij schommelen rond de 50e plek.

In 2015 wist Istomin ook voor de eerste keer een toernooi in het enkelspel op zijn naam te schrijven. Hij won het toernooi in ATP Nottingham op gras door in de finale de Amerikaan Sam Querrey te kloppen. Dit gebeurde in twee sets telkens na een tiebreak. Ook in het dubbelspel wist hij nog het toernooi van ATP-toernooi van Gstaad te winnen. Dit jaar ging het minder op de grandslamtoernooien, hij haalde maar 1 keer de ronde in het enkelspel. Het jaar sloot hij af als 61ste in het enkelspel en 89ste in het dubbelspel.

Istomin speelde van 2005 tot en met 2011 elk jaar voor het Davis Cupteam van Oezbekistan. In totaal speelde hij 23 enkel- en 15 dubbelmatchen, waarvan hij er respectievelijk 18 en 6 won.

Istomin kreeg een Wildcard voor de Australian Open, in de eerste ronde won hij van Ivan Dodig, die zich via kwalificatierondes in het toernooi van de Australian Open had gewerkt, hij won in 4 sets, 6-1 6-4 3-6 7-5. In de tweede ronde leek het al gedaan voor Istomin, hij trof de nummer 2 van de wereld, Novak Đoković die 115 plaatsen hoger stond op de wereldranglijst en van wie Istomin in 5 pogingen nog niet had gewonnen. Het liep echter heel anders. Istomin won met 7-6(8) 5-7 2-6 7-6(5) 6-4. Ook in de derde ronde speelde hij een vijfsetter. Hierin versloeg hij de Spanjaard Pablo Carreno Busta met 6-4 4-6 6-4 4-6 6-2.

Legenda
Grand Slam
Olympische Spelen
tot 2009 vanaf 2009
Tennis Masters Cup ATP Finals
ATP Masters Series ATP Tour Masters 1000
ATP International Series Gold ATP Tour 500
ATP International Series ATP Tour 250
Nr. Datum Toernooi Ondergrond Tegenstander in finale Score
gewonnen finales
1. 28 juni 2015 Vlag van Verenigd Koninkrijk ATP Nottingham Gras Vlag van Verenigde Staten Sam Querrey 7-6(1), 7-6(6) details
2. 1 oktober 2017 Vlag van China ATP Chengdu Hardcourt Vlag van Cyprus Marcos Baghdatis 3-2 opgave details
verloren finales
1. 22 augustus 2010 Vlag van Verenigde Staten ATP New Haven Hardcourt Vlag van Oekraïne Serhij Stachovsky 6-3, 3-6, 4-6 details
2. 19 februari 2012 Vlag van Verenigde Staten ATP San José Hardcourt (i) Vlag van Canada Milos Raonic 6–7(3), 2-6 details
3. 4 augustus 2018 Vlag van Oostenrijk ATP Kitzbühel Gravel Vlag van Slowakije Martin Kližan 2-6, 2-6 details
Gewonnen challengers
1. 22 augustus 2005 Vlag van Oezbekistan Buchara Hardcourt Vlag van Servië Ilia Bozoljac 6-4, 6-7(2), 6-5 opg.
2. 13 augustus 2007 Vlag van Oezbekistan Buchara Hardcourt Vlag van Israël Amir Weintraub 3-6, 6-1, 6-4
3. 20 augustus 2007 Vlag van Oezbekistan Qarshi Hardcourt Vlag van Turkije Marsel İlhan 6-1, 6-4
4. 11 augustus 2008 Vlag van Oezbekistan Buchara Hardcourt Vlag van Oekraïne Illja Martsjenko 4-6, 6-2, 6-4
5. 18 augustus 2008 Vlag van Oezbekistan Qarshi Hardcourt Vlag van Rusland Michail Jelgin 6-3, 7-6(4)
6. 8 augustus 2011 Vlag van Oezbekistan Samarkand Gravel Vlag van Tunesië Malek Jaziri 7-6(2), opg.
7. 15 augustus 2011 Vlag van Oezbekistan Qarshi Hardcourt Vlag van Slovenië Blaž Kavčič 6-3, 1-6, 6-1
8. 12 september 2011 Vlag van Turkije Istanboel Hardcourt Vlag van Duitsland Philipp Kohlschreiber 7-6(6), 6-4
9. 19 september 2011 Vlag van Oezbekistan Tasjkent Hardcourt Vlag van Estland Jürgen Zopp 6-4, 6-3
10. 17 oktober 2015 Vlag van Oezbekistan Tasjkent Hardcourt Vlag van Slowakije Lukáš Lacko 6-3, 6-4
11. 9 september 2018 Vlag van Verenigde Staten Chicago Hardcourt Vlag van Verenigde Staten Reilly Opelka 6-4, 6-2
12. 7 oktober 2018 Vlag van Kazachstan Almaty Hardcourt Vlag van Servië Nikola Milojevic 6-7, 7-6, 6-2
Nr. Datum Toernooi Ondergrond Partner Tegenstanders in finale Score
gewonnen finales herendubbel
1. 30 oktober 2013 Vlag van Rusland ATP Moskou Hardcourt (i) Vlag van Rusland Michail Jelgin Vlag van Verenigd Koninkrijk Ken Skupski
Vlag van Verenigd Koninkrijk Neal Skupski
6-2, 1-6, [14-12] details
2. 9 februari 2014 Vlag van Frankrijk ATP Montpellier Hardcourt (i) Vlag van Rusland Nikolaj Davydenko Vlag van Frankrijk Marc Giquel
Vlag van Frankrijk Nicolas Mahut
6-4, 1-6, [10-7] details
3. 2 augustus 2015 Vlag van Zwitserland ATP Gstaad Gravel Vlag van Wit-Rusland Aliaksandr Bury Vlag van Oostenrijk Oliver Marach
Vlag van Pakistan Aisam-ul-Haq Qureshi
3-6, 6-2, [10-5] details
verloren finales herendubbel
1. 7 oktober 2012 Vlag van China ATP Peking Hardcourt Vlag van Argentinië Carlos Berlocq Vlag van Verenigde Staten Mike Bryan
Vlag van Verenigde Staten Bob Bryan
3-6, 2-6 details
2. 22 september 2013 Vlag van Rusland ATP Sint-Petersburg Hardcourt (i) Vlag van Verenigd Koninkrijk Dominic Inglot Vlag van Spanje David Marrero
Vlag van Spanje Fernando Verdasco
6-7(6), 3-6 details
Gewonnen challengers herendubbel
1. 16 mei 2005 Vlag van Oezbekistan Fargʻona Hardcourt Vlag van Oezbekistan Murad Inoyatov Vlag van Taiwan Yen-Hsun Lu
Vlag van Thailand Danai Udumchoke
6-1, 6-3
2. 17 juli 2006 Vlag van Rusland Penza Hardcourt Vlag van Oezbekistan Murad Inoyatov Vlag van Rusland Denis Matsukevich
Vlag van Rusland Artem Sitak
6-1, 6-3
3. 7 augustus 2006 Vlag van Rusland Sint-Petersburg Hardcourt Vlag van Oezbekistan Murad Inoyatov Vlag van Frankrijk David Guez
Vlag van Frankrijk Édouard Roger-Vasselin
4-6, 6-4, [10-5]
4. 21 juli 2008 Vlag van Rusland Penza Hardcourt Vlag van Rusland Jevgeni Kirillov Vlag van Brazilië Andre Ghem
Vlag van Nederland Boy Westerhof
6-2, 3-6, [10-6]
5. 28 juli 2008 Vlag van Rusland Saransk Hardcourt Vlag van Rusland Jevgeni Kirillov Vlag van Rusland Alexandre Krasnoroutsky
Vlag van Rusland Denis Matsukevich
6-2, 7-6(9)
6. 5 oktober 2009 Vlag van België Bergen Hardcourt Vlag van Rusland Jevgeni Korolev Vlag van Colombia Alejandro Falla
Vlag van Rusland Tejmoeraz Gabasjvili
6-7(4), 7-6(4), [11-9]
7. 12 oktober 2009 Vlag van Oezbekistan Tasjkent Hardcourt Vlag van Oezbekistan Murad Inoyatov Vlag van Tsjechië Jiri Krkoska
Vlag van Slowakije Lukáš Lacko
7-6(4), 6-4
8. 15 oktober 2016 Vlag van Oezbekistan Tasjkent Hardcourt Vlag van Rusland Michail Jelgin Vlag van Duitsland Andre Begemann
Vlag van India Leander Paes
6-4, 6-2
9. 27 oktober 2019 Vlag van China Liuzhou Hardcourt Vlag van Rusland Michail Jelgin Vlag van Zuid-Korea Nam Ji-sung

Vlag van Zuid-Korea Song Min-kyu

3-6, 6-4, [10-6]

Resultaten grote toernooien

[bewerken | brontekst bewerken]
Legenda
g.t. geen toernooi gehouden
l.c. lagere categorie
niet deelgenomen
G uitgeschakeld in de groepsfase
1R uitgeschakeld in de eerste ronde
2R uitgeschakeld in de tweede ronde
3R uitgeschakeld in de derde ronde
4R uitgeschakeld in de vierde ronde
KF uitgeschakeld in de kwartfinale
HF uitgeschakeld in de halve finale
F de finale verloren
W het toernooi gewonnen
 w-v  winst/verlies-balans
toernooi 2006 2007 2008 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021
grandslamtoernooien
Australian Open 1R 2R 2R 3R 1R 1R 2R 3R 1R 1R 4R 2R 1R
Roland Garros 2R 2R 1R 2R 2R 2R 1R 1R 2R 1R 1R
Wimbledon 1R 3R 2R 4R 1R 3R 1R 3R 1R 1R 1R g.t.
US Open 3R 2R 2R 1R 4R 1R 2R 1R 1R 1R
ATP Masters 1000
Indian Wells 1R 4R 2R 1R 2R 1R 1R g.t.
Miami 1R 2R 1R 1R 3R 1R 2R 1R 2R g.t.
Monte Carlo 1R 1R 1R g.t.
Madrid l.c. 1R 2R 2R 1R g.t.
Rome 1R 2R
Montréal/Toronto 1R 3R 1R g.t.
Cincinnati 2R 2R 1R 1R
Shanghai l.c. 1R 2R 1R g.t.
Parijs 1R 1R 1R 1R
olympisch
Olympische Spelen g.t. g.t. 3R g.t. 1R g.t. 1R
statistieken
totaal aantal titels 0 0 0 0 0 0 0 0 0 1 0 1 0 0 0 0
eindejaarsranking 200 230 105 102 40 73 43 45 49 61 121 63 92 177 184 254
toernooi 2009 2010 2011 2012 2013 2014 2015 2016 2017 2018 2019 2020 2021
grandslamtoernooien
Australian Open 1R 2R 1R 1R 2R 1R 1R
Roland Garros 2R 3R 3R 2R 1R 2R 1R 2R
Wimbledon 1R 1R 3R 1R 1R g.t.
US Open 1R 1R 2R 1R 1R 1R 2R 1R
ATP Masters 1000
Indian Wells g.t.
Miami 1R 1R g.t.
Monte Carlo g.t.
Madrid g.t.
Rome
Montréal/Toronto g.t.
Cincinnati
Shanghai g.t.
Parijs 1R 1R
olympisch
Olympische Spelen g.t. g.t. g.t.
statistieken
totaal aantal titels 0 0 0 0 1 1 1 0 0 0 0 0 0
eindejaarsranking 116 137 174 61 94 178 89 138 402 295 357 354 436
[bewerken | brontekst bewerken]
Commons heeft media­bestanden in de categorie Denis Istomin.