h Persei
Ausgesinn
![]() Den h Persei riets an de Chi Persei lénks am Bild | |
Stärebild | Perseus (Per) |
---|---|
Positioun fir d'Equinoxe J2000.0 | |
Rektaszensioun | 02h 19m |
Deklinatioun | 57° 09'[1] |
Ausgesinn | |
Hubble-Sequenz | I3r[2] |
Visuell Magnitude | 5,3[1] mag |
Visuell Magnitude (B-Band) | 5,74[1] mag |
Wénkelduerchmiesser | 30' |
Physikalesch Donnéeën | |
Gehéiert zu | Perseus OB1, Mëllechstrooss |
Distanz (Lj) |
ronn 6800 PC = ronn 2100[3] |
Routverrécklung | -0,000133 ± 0,000007 |
Radialvitess | (-40 ± 2)[1] |
Geschicht | |
Entdecker | Hipparch |
Entdeckungsdatum | 130 v. Chr. |
Katalog- an Entdeckerbezeechnungen | |
0215 569 | |
24 | |
GC | 512 |
h | 207 |
H | 6,33 |
NGC | 869 |
OCl | 350 |
Den h Persei (NGC 869) an de Chi Persei (NGC 884) sinn zwéin Nopeschstärekéip déi en Duebelstärekoup am Stärebild Perseus bilden.
Den h Persei, ass e 5,3 mag hellen, oppene Stärekoup an ass bei enger Wénkelausdeenung vun 30' mat bloussem A als schwaachen Niwwelfleck ze gesinn.
Den oppene Stärekoup NGC 869 gouf schonn am Joer 130 v. Chr. vum griicheschen Astronom Hipparch beschriwwen.
Kuckt och
[änneren | Quelltext änneren]Literatur
[änneren | Quelltext änneren]- Rudolf Jung: h und χ Persei. Dissertation. Universität Bonn. Dümmler, Berlin 1937.
Um Spaweck
[änneren | Quelltext änneren]Commons: NGC 869 – Biller, Videoen oder Audiodateien |