tu
Appellatio pronuntiatusque
[ /-]API: /tuː/ (classice) - Syllabificatio phonetica: tu — morphologica: tu
Notatio
[ /-]- ← Protindeuropaee *tu-
Pronomen
[ /-]tū, tŭī (sing.; plur. vos)
- √ Pronomen secundae personae.
Declinatio
[ /-]c. | sing. | plur. | |
---|---|---|---|
nom. | tū | vōs | I |
gen. | tuī | vestrī vestrum |
II |
dat. | tibi | vōbīs | III |
acc. | tē | vōs | IV |
abl. | tē | vōbīs | VI |
voc. | tū | vōs | V |
Translationes
[ /-]Pronomen | dilatare ▼ |
---|
Pronomen | collabi ▲ |
---|
Loci
[ /-]Latinitas Romana
[ /-]saec. VI. a.C.n.
Discretiva
![]() |
tu dictio est in variis linguis: |
Formae affines
[ /-]Proprietates grammaticales
[ /-]Forma | Persona | Tempus | Vox | Modus | Verbum |
---|---|---|---|---|---|
tu | prima singularis | praesens | activa | indicativus | tun |
tu | secunda singularis | praesens | activa | imperativus | tun |
Appellatio pronuntiatusque
[ /-]Categoriae:
- Linguae Latinae index inversus
- Lingua Latina
- Pronomina
- Vocabulorum lemmata
- Paginae cum translationibus
- Paginae cum locis
- Discretiva
- Formae affines
- Lingua Germanica
- Formae affines per coniugationem
- Formae affines Germanicae
- Formae affines Germanicae per coniugationem
- Exempla appellationis
- Index Verborum Latinorum Collegii Dickinsonii