mianownik
mianownik | |
pronunciación (AFI) | /mjaˈnɔv.ɲik/ ⓘ |
silabación | mia-now-nik |
longitud silábica | trisílaba |
rima | ɔvɲik |
Etimología
[editar]De mianować ("nominar") y el sufijo -nik.
Sustantivo masculino
[editar]Singular | Plural | |
---|---|---|
Nominativo (Mianownik) |
mianownik | mianowniki |
Genitivo (Dopełniacz) |
mianownika | mianowników |
Dativo (Celownik) |
mianownikowi | mianownikom |
Acusativo (Biernik) |
mianownik | mianowniki |
Instrumental (Narzędnik) |
mianownikiem | mianownikami |
Locativo (Miejscownik) |
mianowniku | mianownikach |
Vocativo (Wołacz) |
mianowniku | mianowniki |
- 1 Casos gramaticales
- Nominativo.
- Sinónimos: nominatiwus, nominativus, nominatyw.
- 2 Matemáticas
- Denominador.
Forma sustantiva
[editar]- 3
- Forma del acusativo singular de mianownik.